Disc(o)

“Weet jij toevallig hoe diep mijn baarmoedermond ligt?”
“Geen idee hoe dat voelt.”
“Als een beetje een harder stukje, zoals het puntje van je neus?”
“Geen idee, hoezo?”
“Ik ben me aan het verdiepen in een menstruatiedisc en daarvoor moet je weten hoe diep je baarmoedermond ligt. Aangezien jij er regelmatig in vertoefd, dacht ik, jij hebt vast wel in kaart gebracht waar je wezen moet.”
“Een disc?”
“Ja, zoek maar op: menstruatiedisc.”
“Dat lijkt me zo goor. Kan je ook gewoon normaal doen?”

En daar is het. Wauw. Ik verbaas me nog steeds. Echt waar, niet gelogen. Hoe kun je als man zo bekrompen zijn? ‘Goor?’ ‘Normaal?’ Je moest eens weten hoe normaal het ongesteld zijn is, pik. Ook al voelt het niet normaal, maar dat is een ander verhaal. De woede die ik op deze man wil botvieren is ongekend. Mag ik geen vrouw zijn? Achterlijk huftergedrag. Vrouwen bloeden niet, laten zeker ook geen scheten, of boeren en poepen niet? In wat voor wereld leef jij? De volgende keer dat ik in jouw huis ben strooi ik in iedere kamer tampons rond alsof het freakin’ confetti is. 
Tegenwoordig zie je van die reels waarin mannen hele manden kopen voor hun vrouwen als ze ongesteld zijn. Met van die slofjes, kruikje, dekentje, maskertje, geurkaarsje en bonbons. Dan komen die vrouwen thuis helemaal huilend. En die man helemaal begripvol. Sorry, maar dat vind ik wel een beetje lame. Ik moet dat ook niet hebben. Maar hoe sexy zou het zijn als een echte vent je een reepje chocola brengt en ondanks je bleke kop toch zegt hoe mooi je bent? Dat is pas ‘man up!’ Wel daarna oprotten en mij met rust laten. 
Hoe debiel is het eigenlijk dat ik überhaupt voor een disc aan het kijken ben, zodat meneer er dan zo min mogelijk last van heeft dat ik menstrueer? Dat ik op zoek ga naar een manier zodat er geen enkel drupje bloed op zijn edelheid terecht komt. En dan deze shit over je heen krijgen? Ik ben gek! Ik blijf wel thuis en hou wel een eigen feestje met mijn disc en bloedkut! Aju!