Opperste gebiedster

“Dag schoonheid.”

‘Hoi”

“Wil je mijn meesteres zijn?”

“Pardon?! Sorry, maar zo spreek je iemand toch niet aan?! Hoe kun je nou zo een gesprek beginnen?! Wat ben jij voor een klapmongool?!”

De ironie van hoe dit begon. Een jaar later zat ik met een watervaste marker boven op hem het woord ‘lul’ in 20 voud op zijn lijf te schrijven. Ik maakte het allemaal mee in mijn prachtige vrijgezellen bestaan. Maar hoe ik hier terechtgekomen ben, verbaast me nog steeds. 

Dit gesprek verliep vreemd genoeg erg gezellig. Ondanks ons leeftijdsverschil hadden we veel met elkaar gemeen. Hij was 38, ik 24. Jasper was niet bijzonder aantrekkelijk, maar toch had hij iets. Hij was lang, slank, gebruind en had lange donkere lokken. Een beetje een surfdude. Zijn gezicht was erg getekend waardoor hij niet meer de jonge god was die hij misschien vroeger wel was. Jasper werkte in de avonden als barman in de Juul. De uren met zonlicht vervulde hij door stoned op de bank te hangen. Hij vertelde me ooit het geniale plan om een eiland te bouwen voor de smurfen zodat die ook een eigen plekje zouden hebben. Met van die kleine huisjes, een speeltuin en een wip. Gewoon alle smurfen bij elkaar. Hij wees me er wel daadkrachtig op dat hij geen racist was. Waarom ík op dat moment niet stoned was?

Jasper en ik raakten bevriend. In de weekenden was de Juul van ons. Hij charmeerde de vrouwen van achter de bar en ik de mannen aan de bar. Jasper en ik waren een team. Ik zorgde ervoor dat al mijn vriendinnen en diens vriendinnen naar de Juul kwamen. Zo kon Jasper ze overladen met complimentjes en shotjes. En toen ik in een diep gesprek zat met een eenzame, ietwat oudere man, gooide Jasper het balletje op: “Dit vraagt om wat luxers, toch?”. Ik zie hem nog de champagne serveren met een dikke knipoog naar mij. Als we te dronken waren na al onze veroveringen stonden we samen een lijntje te doen op het toilet om vervolgens weer verder te kunnen. We gingen altijd als laatsten naar huis. Dan deden we bij Jas nog een ‘afzakkertje’. Hij blowde en ik luisterde naar al zijn verzonnen verhalen.

In die tijd hebben we nooit seks gehad. Niet dat hij het niet probeerde. Ik vond hem niet aantrekkelijk. Hij had altijd wat treurigs om hem heen. Welke 38 jarige leefde dan ook zo? Praten wou hij niet. Nooit. Het enige dat ik van hem wist is dat hij ergens een zoontje had rondlopen. Deze informatie had ik, omdat het de enige uitzondering was op onze deal. Als er iets met zijn zoontje was, vervielen alle regels en afspraken. Wat was die deal dan? Die deal kwam voort uit het vele vragen, of beter gezegd, smeekbedes van Jas of ik alsjeblieft zijn meesteres wilde zijn. Ik nam het altijd aan als een grap. Tot ik hem eens een keer serieus wat vragen ging stellen. Waarom zou je dat willen? En waarom ik in vredesnaam? Hij vond het opwindend en was ervan overtuigd dat ik de gave bezat. 

De regels: Ik zou alles van hem bezitten. Zijn bankpas zou van mij zijn. Ik zou hem altijd en overal controleren. Ik zou alles voor hem bepalen, alles. Wou hij zelf iets, dan moest hij toestemming vragen. En seks hoort er ook bij. Ik zou mogen doen wat ik wou en hij had er niks over te zeggen. Ik mocht hem zelfs pijnigen. En als hij ergens de fout zou maken om mij niet te gehoorzamen, dan mocht ik hem straffen. Die straf zou dan zijn dat ik gênante foto’s van hem maakte, liet afdrukken op posterformaat en deze mocht verspreiden in de stad. Als kers op taart mocht ik het dan ook in de Juul als confetti in de lucht strooien. Dat leek me wel wat. En daar wou ik wel mee beginnen.

Jasper paste op het huis van zijn zus en na een avondje Juul pakten we weer ons gewoonlijk afzakkertje. Voordat hij zijn joint aanstak zei ik dat ik het wel wilde proberen. Niet die joint, maar zijn deal. Hij gooide hem spontaan terug in zijn blouse zak. Ik weet nog goed dat hij me met grote ogen aankeek. Alsof ik een kind een reuze lolly voor hield. Ik zei dat ik dan wel wou beginnen met die foto’s te maken. Natuurlijk stemde hij direct in. Op de slaapkamer van zijn zus moest hij zich ontdoen van zijn kleding. Ik schrok hoe mager hij was en wou al terugkrabbelen, maar tegelijkertijd zag ik iets in zijn ogen wat ik niet eerder zag. Dankbaarheid. Misschien omdat zijn droom in vervulling ging. Maar ik denk vooral omdat hij zo niet zelf verantwoordelijk hoefde te zijn voor wie hij is in deze grote boze wereld. 

Als ik nu naar de foto kijk, moet ik liefdevol lachen. Daar staat hij met overal in dikke zwarte letters ‘lul’ op zijn lijf geschreven. Met zijn pik in zijn hand. Heeft het kind toch zijn lolly gekregen. Jasper, ik zal hem nooit vergeten.