Meneer de glazenwasser

Wie heeft er tegenwoordig nog de tijd om ramen te wassen? Ik deed het één keer per jaar en zelfs dat werd me te veel. Aangezien ik in deze pandemie veel thuis werk en steeds uit het raam zit te staren om op nieuwe schrijfideeën te komen, kwam ik tot de conclusie dat ik maar bar weinig zag. Dus besloot ik er wat aan te doen. Zie daar, de glazenwasser. Gelukkig had hij deze week nog een gaatje en kon ik snel weer verlost zijn van mijn troebele zicht. Hij klonk als een jong energiek iemand, iemand die van aanpakken weet. Prima, daar houden we van. 

Op dinsdagmiddag toen de eerste lentezon mijn tuin aan het verhitten was, zat ik buiten te schrijven toen daar het busje stopte van mijn glazenwasser. Ik zag hem uit zijn busje springen en zijn spullen verzamelen. Hij oogde een jaar of 30, blond haar, volle baard. Zijn postuur was aardig gespierd, vooral de armen. Dat komt natuurlijk van al die ruitjes die hij boent. Hij kwam op me af gelopen en zei dat hij mijn ramen kwam zemen. Geen idee dat ze dat zo noemen tegenwoordig, maar ik lachte vriendelijk en wees hem de weg naar mijn ramen. Alsof hij die niet zelf kon vinden. Hij zou aan de achterzijde beginnen. Al fluitend werd er een ladder tegen mijn gevel geplaatst. 

Ik zette mezelf weer in mijn tuin en moest aardig mijn best doen om me weer te concentreren op mijn werk. Terwijl de glazenwasser de ladder op liep kon ik het niet weerstaan om even te kijken hoe zijn achterzijde bedeeld was. Ik besloot er eens goed voor te gaan zitten en wat langer te genieten van mijn nieuwe uitzicht. Blijkbaar voelde hij mijn ogen in zijn achterste prikken.

“Mooi weer hè vandaag? Het is vast niet erg om zo thuis te moeten werken?”

“Nee, zeker niet. Jij hebt het ook niet slecht vandaag.”

“Klopt! Maar te warm is ook niet fijn hoor.”

“Nee, dat is waar.”

Ik wou eigenlijk zeggen dat hij best wat uit mocht doen, als dat kon helpen. Ik had wel interesse in meer van dat lijf. Hij graaide met zijn spons door zijn emmer en het sop droop langs zijn arm naar beneden. Zijn armen blaasden zich steeds meer op bij iedere beweging die hij maakte. Het was tergend warm en ik verloste mezelf maar van wat overtollige kleding. Ik zag de zon ook op zijn licht gebruinde huid branden, het zweet stond op zijn voorhoofd. Ik kon al voor me zien hoe mijn vingers over zijn brede rug heen glijden. Van zijn ene schouder langzaam naar de volgende. Knijpend in zijn bovenarm, bijtend in het puntje van zijn schouder. Waar mijn nagels lijnen trekken over zijn borstkas zo naar beneden. Grijpend naar achteren naar zijn perfecte billen. Zachtjes blazend in zijn nek, langs zijn volle baard af tot ik recht voor hem zou staan en..

“Zo, het is weer gedaan.”

Blijkbaar zat ik langer in mijn gedachten verzonken dan ik in de gaten had. De glazenwasser staat al voor me zijn handen te drogen in een doek. Die handen. Groot ruw, ik kan ze al..

“Ik zou ze toch regelmatig eens laten schoonmaken, dat is beter voor je kozijnen”

“Ah, oke.”

Hij vertelde nog wat over de staat van mijn ramen en het intens warme weer toen ik hem betaalde en we afscheid van elkaar namen. We lachten vriendelijk naar elkaar, ik waarschijnlijk net wat vriendelijker dan hij.

“Bedankt hè, meneer de glazenwasser.”